من که رفتم بنشینید و ... هوارم بزنید
باد هم آگهـــی مرگ مرا خواهد برد
بنویسید که: "بد بودم" و جارم بزنید
من از آیین شما سیر شدم ... سیر شدم
پنجـــه در هر چه کـه من واهمه دارم بزنید
دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟!
خبـــر مرگ مرا طعنــــه به یــــارم بزنید
آی! آنها! که به بی برگی من می خندید!
مرد باشید و ... بیایید ... و ... کنارم بزنید...
از ته کفش دلتنگیام پاک نکردهام
نشان به آن نشان دلواپسی که
پیچ آخر کوچه، روبروی کبودی دیوار
یک چتر بسته و یک شاخه شعر شکسته کاشته ام...
تو فراموش نمی شوی...
مثل خاطره ی پرواز برای سنجاقک،
حتی پس از مرگ! 
من صبورم اما
چه قدَر با همه ی عاشقی ام محزونم
و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ
مثل یك شبنم افتاده ز غم مغمومم
من صبورم اما
بی دلیل از قفس كهنه ی شب می ترسم
بی دلیل از همه ی تیرگی رنگ غروب
و چراغی كه تو را از شب متروك دلم دور كند
من صبورم اما
آه ، این بغض گران
صبر چه می داند چیست...
مپرس حال مرا! روزگار یارم نیست
جهنمی شده ام، هیچ کس کنارم نیست
نهال بودم و در حسرت بهار! ولی
درخت می شوم و شوق برگ و بارم نیست
به این نتیجه رسیدم که سجده کردن من
به جز مبارزه با آفریدگارم نیست
مرا ز عشق مگویید، عشق گمشده ای است
که هر چه هست ندارم! که هر چه دارم نیست
شبی به لطف بیا بر مزار من، شاید
برویَد آن گل سرخی که بر مزارم نیست
یکباره دلتنگ شدم...
بغض کردم...
و اشک در چشمانم حلقه زد
همه با تعجب نگاهم کردند...
لبخند تلخی زدم و گفتم:
چقدر داغ بود!
گاهی میان دیده و دل جنگ می شود!
گاهی غزل، برای تو دلتنگ می شود
گاهی دو کوچه فاصله ی خانه های ماست
اما همین دو کوچه، دو فرسنگ می شود
گاهی برای رفتن تو، گریه می کنم
هق هق، ترانه و ... نفس، آهنگ می شود
گاهی تمام هر چه که اسمش غرور بود
می ریزد و نتیجه ی آن، ننگ می شود
گاهی میان خلوت افکار خسته ام
شیطان به دست تیره ی تو رنگ می شود!
از اینکه عاشقانه تو را می پرستم و ...
از اینکه ظالمانه، ... دلت سنگ می شود
از اینکه باز هم دل من را ربوده ای،
گاهی دلم برای "خودم" ... تنگ می شود!!!
گاهی سخت می شود …
دوستش داری و نمی داند
دوستش داری و نمی خواهد
دوستش داری و نمی آید
دوستش داری و سهم تو از بودنش
فقط تصویری است رویایی در سرزمین خیالت
دوستش داری و سهم تو
از این همه، تنهایی است...
دلم گرفته برایت... مگر نمی دانی!
چرا برای دلم یک غزل نمی خوانی؟
غزل بخوان که بمیرد میان سینه من
غم سکوت خیابان، غمی که می دانی
و بغض پنجره بشکن، ببین چه کرده غمت
به این دو وادی وحشت، دو چشم بارانی
بیا غزل به فدایت! در انتظار توام
بیا صفای تبستان! تب زمستانی!
ببر مرا به نگاهی، ببر مرا گم کن
نشان نمانده برایم... خودت که میدانی
بیا که پر زنَد از دل به موج چشمانت
کلاغ شب زده، یعنی غم پریشانی
و باورت بکند بار دیگر این دل من
دل شکسته ی ساده... مگر نمی دانی؟!
یک غزل مهمان من باش و پس از آن، شب بخیر
نرم نرمک دستی افشان، پای کوبان، شب بخیر
وسعت غمهای ما را نیست مرزی آشکار
زین سبب لختی قلم بر ما بگریان، شب بخیر
در نگاهت شور و مستی می تراود چون شراب
شور و مستی را از این مستان تو نستان، شب بخیر
لحظه ای دیگر بمان ای عاشق شعر و غزل
میزبان اکنون تویی، ما نیز مهمان، شب بخیر
زائرم من، شوق دیدار توام اینجا کشاند
بیش از این، این زائر خود را مرنجان شب بخیر
زیر باران خیس خواهی شد، کمی دیگر بمان
یک غزل مهمان من باش و پس از آن شب بخیر...
باور کن فقط تو می توانی "شهــــــریور" وار
هوای گرفته ی "مـــــرداد " را
به خنکای "مهـــــر" پیوند بزنی
و این فصل تشنه را
با کلمات سیراب کنی
اصلا آنقدر که شهریور به تو می آید
به تابستان نمی آید...
جزوه هایم پُر شعر است نمیدانم کِی
درس، دست از سر شاعر شدنم بردارد...
-------------------------------------------------------------------------
وقتی انسانی از درد دیوانه می شود
دیگران دردش را نه!
فقط دیوانگی هایش را می بینند...
گاهی خیال میکنم ازمن بریده ای!
بهتر زمن برای دلت برگزیده ای؟
از خود سوال میکنم آیا چه کرده ام؟
در فکر فرو می روم از من چه دیده ای؟
فرصت نمیدهی که کمی دردل کنم...
گویا از ین نمونه مکرر شنیده ای...
از من عبور میکنی و دم نمیزنی...
تنها دلم خوش است که شاید ندیده ای...
یک روز می رسد که در آغوش گیرمت!
هرگز بعید نیست، خدا را چه دیده ای...
صـــدای پای او ، نــــرم و سبک پیچید در گوشم
ز خود بیرون دویدم، رفت از سر پرزنان هوشم
خیـــــال مهـــربانش بود این مهمـــان ناخــــوانده
بغــل وا کـــردم و پیش آمد و گــــم شد در آغوشم
گشودم چشم خود از خواب و بـربستم ز نومیـدی
نه دستــم در سرزلفش، نه زلفش برســـر دوشم
هوای بوســه باران کردن او در ســرم می گشت
ولیکن مــوج حسرت ســـر زد از لبهای خاموشم
چه شوری داشتم درسر، چه جوشی داشتم در دل
کنون وامانده از شـورم، کنون افتـاده از جوشم
نه تنــها بــرده از خاطــر مــرا کم کم خیـــال او
ز هرکس یــاد کردم، کــرد از خاطر فراموشم
فتادم بی خبرازخود، نمی دانم چه حال است این
نه در خوابم، نه بیدارم، نه هشیارم، نه مدهوشم
به شبنم مــانم از روشنــــدلی، امّا درین گلشن
ز چشــم افتــاده ی گلهایم و محـــــروم آغوشم
امیدی بر جماعت نیست میخواهم رها باشم
اگر بی انتها هم نیستم بی ابتدا باشم
چه می شد بین مردم رد شوم آرام و نامرئی
که مدتهاست میخواهم فقط یک شب خدا باشم
اگر یک بار دیگر فرصتی باشد که تا دنیا -
بیایم دوست دارم تا قیامت در کُما باشم
خیابانها پر از دلدار و معشوقان سردرگم
ولی کو آنکه پیشش میتوانم بی ریا باشم ؟
کسی باید بیاید مثل من باشد، خودم باشد
که با او جای لفظِ مضحکِ من یا تو، (ما) باشم
یکی باشد که بعد از سالها نزدیک او بودن
به غافلگیر کردنهای نابش آشنا باشم
دلم يك دوست مي خواهد كه اوقاتي كه دلتنگم
بگويد:خانه را ول كن،بگو من كِي كجا باشم..؟
دیوار مست و اتاق مست و پنجره مست
این چندمین شب است که خوابم نبرده است؟
رویای تو، مقابل من؛ گیج و خط خطی
در جیغ جیغ گردش خفاش های پست
رویای «من» مقابل «تو»، تو که نیستی
دکتر بلند شد و مرا روی تخت بست
دارم یواش یواش که از هوش می روم
پیچیده توی جمجمه ام هی صدای دست
هی دست دست می کنی و من که مرده ام
آن کس که نیست، خسته شده از هر آنچه هست
من از ...کمک! همیشه...کمک !خسته تر، کمک
مادر یواش آمد و پهلوی من نشست
« با احتیاط حمل شود چون شکستنی است »
یکهو جیرینگ بغض کسی در گلو شکست ...
ای آنکه مـــرا بــرده ای از یاد، کجایی؟
بیــگانه شدی، دست مریـــزاد، کجایی؟
در دام تــوأم، نیست مـــرا راه گـریـزی
من عاشق ایــن دام و تو صیّاد، کجایی؟
محبوس شدم گوشه ی ویـرانه ی عشقت
آوار غمت بـر ســـرم افتـــاد، کجایی؟
آســودگی ام، زنــدگی ام، دار و نـدارم
در راه تــو دادم همه بـر باد، کجایی؟
اینجا چه کنم؟ ازکه بگیرم خبرت را؟
از دست تــو و ناز تو فریاد، کجایی؟
دانم که مــرا بی خبـــری می کشد آخر
دیــــوانه شــدم خانه ات آباد، کجایی؟
سلام ای عشق دیروزی، منم آن رفته از یادی
که روزی چشمهایم را، به دنیایی نمیدادی
سلام ای رفته از دستی، که میدانم نمی آیی
و میدانم برای من، امیدی رفته بر بادی
به خاطر داریَم آیا؟! به خاطر دارمت آری!
سلام ای باور پاکی، که از چشمم نیفتادی
اسیر عشق من بودی، زمانی... لحظه ای... روزی
رهایت کردم و گفتم: پرستویم تو آزادی!
نوشتی: بی تو میمیرم، خرابت میشوم عمری
کنون فردای دیروز است، ببین حالا چه آبادی!!
سکوتم را نکن باور، خودت هم خوب میدانی
که در اشعار من چیزی، شبیهِ داد و فریادی
حقیقت زهر تلخی بود، که آگاهانه نوشیدم
از این هم تلخ تر باشی، همان شیرینِ فرهادی...
سر به راه بودم و یک عمر نگاهم به زمین
آمدی، سر به هوا چشم ب راهم کردی
خیییییییلی دلم گرفته خدایا
چه دشوار است سر بر شانه ی ِ دیوار بگذارم
بلرزد دستم از گریه، به لب سیگار بگذارم
به درد آید دلم از بی تو بودن های ِ این دنیا
دو پلکم را بهم با اشک، بالاجبار بگذارم
بهار از راه برگردد خوشآمدگو شوم با شوق
به روی ِ صندلی، پیراهن ِ گلدار بگذارم
تو مهمانم شوی و من، پذیرایی کنم از تو
بریزم چای و قلیان ِ دو سیبی بار بگذارم
کنار ِ شمس تو بنشینم و با شعر ِ مولانا
به دستی جام و دستی نیز زلف ِ یار بگذارم
گله بسیار اما تا نرنجی بیش از این از من
زبان بر شکوه ها خاموش و بی گفتار بگذارم
تو برخیزی بگویی وقت ِ رفتن هست و من با بغض
بگویم نه، بنای ِ خاهش و اصرار بگذارم
بخندی و بگویی باز می آیی به خاب ِ من
به دستت دست ِ بدرود از سر ِ ناچار بگذارم
چه باید کرد وقتی رفته باشی، غیر از اینی که
به خاک ِ پای ِ تو پیشانی ِ تبدار بگذارم
امان از تار ِ موی ِ مانده بر جای ِ غمآوازت
امان از لحظه ای که پنجه بر این تار بگذارم
چقدر از آه برخیزم برایت اشک بنویسم
چقدر آخر بگو امضا بر این طومار بگذارم
دوباره شب شد و مانند ِ هر شب جای ِ تو خالی ست
چه دشوار است سر بر شانه ی ِ دیوار بگذارم 
پیشانی ام را بوسه زد در خواب هندویی
شاید از آن ساعت طلسمم کرده جادویی
شاید از آن پس بود که احساس می کردم
در سینه ام پر می زند شب ها پرستویی
شاید از آن پس بود که با حسرت از دستم
هر روز سیبی سرخ می افتاد در جویی
از کودکی دیوانه بودم، مادرم می گفت:
از شانه ام هر روز می چیده ست شب بویی
نام تو را می کَند روی میزها هر وقت
در دست آن دیوانه می افتاد چاقویی
بیچاره آهویی که صید پنجه ی شیری است
بیچاره تر شیری که صید چشم آهویی
اکنون ز تو با نا امیدی چشم می پوشم
اکنون ز من با بی وفایی دست می شویی
آیینه خیلی هم نباید راست گو باشد
من مایه رنج تو هستم، راست می گویی...
به سینه میزندم سر، دلی که کرده هوایت
دلی که کرده هــوای کرشمه های صدایت
نه یوسفم، نه سیاوش، به نَفس کشتن و پرهیز
که آورد دلم ای دوست! تاب وســـوسه هایت
تو را از جرگه ی انبوه خاطرات قدیمی
برون کشیده ام و دل نهادم به صفایت
تو سخت و دیر بدست آمدی مراوعجیب نیست
نمیکنم اگر ای دوست سهل و زود، رهایت
گره به کار من افتاده است از غم غـــربت
کجاست چابکی ِ دستهای عقده گشایت؟
به کِبر شعـر مبینم که تکیه داده به افلاک
به خاکساری دل بین، که سر نهاده به پایت
"دلم گرفته برایت" زبان ساده ی عشق است
سلیس و ساده بگویم: دلـــم گرفته برایت...
خیالت پرچم صلحیست میان جنگ افکارم
به این آرامشِ با تو...
به حد مرگ محتاجم
------------------------------------------------
وقت خاب است و دلم پیش تو سرگردان است
شب بخیر ای نفَسَت شرحِ پریشانیِ من...
ساده ام مثل کبوتر
که به دیوار تو عادت دارم
تو مرا دانه دهی یا ندهی
آب دهی یا ندهی...
چون به دیوار تو عادت دارم...
هرکجا بال بگیرم به تو برمیگردم
هرکجا آب ببینم، هر کجا دانه ببینم
هرکجا کوچ کنم
آشیانم سر این دیوار است
من به دیوار تو عادت دارم
من به این سایه دیوار ارادت دارم
تو به من سنگ زنی یا نزنی من هستم
تو مرا آب نده
تو مرا دانه نده
بخدا هیچ نخواهم
تو فقط سنگ نزن...... می رنجم...
-----------------------------------------------
تا فقط یادم بماند در چه ماهی رفته ای...
چند ماهی میشود سیگار "بهمن" میکشم!
-----------------------------------------------
سخت است که معتاد نگاهی شده باشی
دیوانه ی چشمان سیاهی شده باشی
در پیچ و خم عشق به سختی به در آیی
از چاله، ولی راهی چاهی شده باشی
از دور تو را محکم و چون کوه ببینند
در خویش شبیه پر کاهی شده باشی
مانند دلیری که به دستش سپری نیست
بازیچه ی دستان سپاهی شده باشی
یک عمر بجنگی و در آخر نتوانی-
تا نااامزد آنکه بخواهی شده باشی
سخت است که ماه تو سراغ تو نیاید
آنگاه که در حوضچه، ماهی شده باشی
اگر دنیا خزان گردد... اسیر غم نمی گردم
زمین هم، آسمان گردد... از عشقش، کم نمی گردم
به جز راهش نمی جویم!... به جز نامش، نمی گویم!
به جز او، در پی یاری، ... در این عالم نمی گردم
سخن رانی مکن جانا!، ... که من درمان نمی گیرم
ببین کورم ! ... کرم ! بشنو ! ... که من آدم نمی گردم
تو شیرین و من تلخم ، ... تو همراهی و من هرگز
برای هیچکس جز او، ... دمی همدم نمی گردم
من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی
ولی با منت و خواری پی شبنم نمی گردم
چه شیرین است، اندوهش ! غمش ! دردش! جراحاتش !
شفایم را نمی خواهم! ، ... پی مرهم نمی گردم
چه خبر از دل تو؟؟
نفسش مثل نفسهای دل خسته من میگیرد؟؟
چه خبر از دل تو؟
دانی آیا که در این کلبه ی درد...
اندکی مهر تو بس بود ولی...
دل بی رحم تو
با این دل دیوانه چه کرد؟؟
دل من تنگِ تو شد، کاش که پیدا بشوی
که بیایی و در این تنگیِ دل جا بشوی
تو فقط آمده بودی که دل از من ببری؟
بروی، دور شوی، قصه و رویا بشوی؟
من پس انداز دلم را به تو دادم که تو هم
بیمه ی عمر دلم روز مبادا بشوی
ای طبیبان نسخه های خویش را باطل کنید
من نگاری دارم و دردی که درمان...
بگذریم...
اگر دنیا خزان گردد... اسیر غم نمیگردم
زمین هم آسمان گردد... از عشقش کم نمیگردم
به جز راهش نمیجویم، به جز نامش نمیگویم
به جز او در پی یاری، در این عالم نمیگردم
سخنرانی مکن جانا!... که من درمان نمیگیرم
ببین کورم!... کرَم، بشنو!... که من آدم نمیگردم
تو شیرینی و من تلخم... تو همراهی و من هرگز
برای هیچکس جز او... دمی همدم نمیگردم!
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با منت و خواری پی شبنم نمیگردم
چه شیرین است اندوهش، غمش، دردش، جراحاتش...
شفایم را نمیخواهم... پی مرهم نمیگردم!!
اگر دنیا خزان گردد... اسیر غم نمیگردم
زمین هم آسمان گردد... از عشقش کم نمیگردم
به جز راهش نمیجویم، به جز نامش نمیگویم
به جز او در پی یاری، در این عالم نمیگردم
سخنرانی مکن جانا!... که من درمان نمیگیرم
ببین کورم!... کرَم، بشنو!... که من آدم نمیگردم
تو شیرینی و من تلخم... تو همراهی و من هرگز
برای هیچکس جز او... دمی همدم نمیگردم!
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با منت و خواری پی شبنم نمیگردم
چه شیرین است اندوهش، غمش، دردش، جراحاتش...
شفایم را نمیخواهم... پی مرهم نمیگردم!!
